Twórczość Olgi Mokrzyckiej (1976) koncentruje się wokół relacji między sztuką, codziennością i doświadczeniem opieki. Artystka, działająca na styku malarstwa, scenografii, architektury i instalacji, bada granice twórczej autonomii w rzeczywistości, w której praktyka artystyczna nieustannie splata się z obowiązkami życia codziennego. Jej prace podejmują refleksję nad niewidzialną pracą kobiet, macierzyństwem oraz warunkami, w jakich współcześnie powstaje sztuka.

Charakterystyczne obrazy wykonywane farbami do ścian na czarnych płótnach stają się metaforą napięcia między estetyką a pracą reprodukcyjną. Zamiast spektakularnych gestów Mokrzycka proponuje subtelny język redukcji, śladów i powtórzeń, ukazując proces twórczy jako doświadczenie nieustannych przerw, negocjacji i powrotów.

Jej praktyka pozostaje zakorzeniona w tradycji modernizmu, jednak poddaje ją krytycznej reinterpretacji. Wprowadzona przez autorkę idea mother-nizmu opisuje sytuację, w której mit autonomicznego artysty ustępuje miejsca doświadczeniu codzienności, opieki i odpowiedzialności. Twórczość Olgi Mokrzyckiej nie opowiada o kryzysie sztuki, lecz o kryzysie warunków umożliwiających jej powstawanie, otwierając jednocześnie perspektywę nowych, bardziej przestrzennych i immersyjnych form wypowiedzi artystycznej.

Kurator: Robert Kuśmirowski

Tekst: na podstawie materiałów prasowych BWA Bydgoszcz