Pod wspólnym niebem to najnowszy cykl malarski Bartka Otockiego (1978). Prezentowane prace to monumentalne i monochromatyczne portrety dzieci – żydowskich, palestyńskich i ukraińskich – ofiar historycznych i współczesnych konfliktów zbrojnych. Punktem wyjścia dla obrazów były fotografie z rodzinnych albumów, publikowane pośmiertnie w internetowych archiwach dokumentujących dziecięce ofiary wojny. Artysta skupia się na spojrzeniach portretowanych dzieci. Znacznie powiększone oczy nadają obrazom konfrontacyjny charakter i zatrzymują uwagę widza.
Istotnym elementem ekspozycji jest również mural w formie czarnego kwadratu. Obraz odnosi się do doświadczenia Holocaustu, wojny w Ukrainie i działań zbrojnych w Strefie Gazy. Jest jednocześnie symbolem obojętności wobec zła obecnego w świecie.
Otocki porusza w ten sposób problem doświadczenia wojny, cierpienia i śmierci. Stawia pytania o źródła zła i jego uzasadniania. Zastanawia się również nad rolą współczesnego malarstwa i siłą oddziaływania obrazu. Projekt odwołuje się do judaizmu, chrześcijaństwa i islamu – religii opartych na wierze w jednego Boga. Choć łączy je wspólny fundament, historia relacji między nimi pozostaje naznaczona konfliktami i przemocą. Wystawa ma prowokować do stawiania pytań o to, jak pogodzić istnienie cierpienia oraz zła z ideą dobrego i wszechmocnego Stwórcy.
Pod wspólnym niebem to opowieść o pamięci, przemocy i ludzkiej odpowiedzialności wobec cierpienia innych. Zło nie funkcjonuje tu jako abstrakcyjna czy metafizyczna idea, ale jako realne doświadczenie, wobec którego trudno pozostać obojętnym.
Wystawa prezentowana w Muzeum Sztuki Współczesnej, ul. Staromłyńska 1, Szczecin
Kuratorka: Magdalena Lewoc
Źródło: materiały prasowe Muzeum Narodowego w Szczecinie
