Wystawa fotografii Uli Kóski (1989) skupia się na pragnieniach, tęsknocie i wyobrażeniach o kobiecym pięknie. Tytułowe „senne księżniczki” to postaci zawieszone między rzeczywistością a fantazją, w których artystka łączy malarską estetykę z senną nostalgią i osobistymi wyobrażeniami. Fotografie opowiadają o zachwycie i potrzebie bliskości, a zarazem o granicy między wyobrażeniem drugiej osoby a jej niezależnością. Wystawa prezentuje postaci kobiet kreowane na podstawie osobistych wyobrażeń. Artystka tworzy własny świat bohaterek, w którym rzeczywistość splata się z fantazją.
Artystka: „W Sennych Księżniczkach chodzi o pragnienia, tęsknotę i wyobrażenie. Widzę postać realną, tak piękną, że chciałbym zatrzymać ją tylko dla siebie. Zachwyt jest jednak czymś innym niż pragnienie posiadania.
Moje księżniczki mieszkają w obrazach, które noszę w głowie. Każda jest inna, a mimo tego czuję, że są do siebie podobne. Mają swoje tajemnice, które można sobie dopowiedzieć. Być może więcej jest w nich ze mnie niż mogłoby się wydawać.
I może właśnie dlatego je kreuję. W tworzeniu mogę pozwolić sobie na samolubność. Umieszczać je w światach, które sama dla nich wymyślam, i pozwalać sobie na to, by przez chwilę były dokładnie tam, gdzie chciałbym je widzieć. Tam mogą być blisko mnie, a ja mogę do nich wracać, kiedy chcę. Poza obrazem pozostają wolne.
Między nami a Sennymi Księżniczkami zawsze pozostaje szklana szyba ramy.”
Źródło: materiały prasowe Galerii Bielskiej BWA
