W krużganku Galerii EL zobaczyć można prezentację prac Pauliny Wiewióry. Tytułowa Natura Imaginata rodzi się z pamięci artystki. Z pamięci o lesie, jeziorach, dzieciństwie spędzonym blisko natury, ale także z coraz silniejszego poczucia, że współczesny sposób życia oddala nas od bezpośredniego doświadczenia świata. To, co kiedyś było częścią codzienności, dziś coraz częściej staje się wspomnieniem – obrazem przywoływanym z pamięci, przetwarzanym przez wyobraźnię.

W twórczości Pauliny Wiewióry, działającej pod pseudonimem /tonieziemia/, natura nie jest jednak tematem do realistycznego przedstawienia. Staje się punktem wyjścia do budowania własnego, nieoczywistego uniwersum, zawieszonego pomiędzy rzeczywistością a snem. Znane elementy świata – zwierzęta, rośliny, ludzie, kamienie, drzewa czy fragmenty krajobrazu – podlegają przemianie. Zaczynają funkcjonować według innych zasad, uruchamiając skojarzenia, przeczucia i opowieści, których nie da się jednoznacznie odczytać.

Artystka nie ilustruje istniejących baśni ani legend. Tworzy własny leksykon istot, miejsc i historii, pozostawiając go celowo otwartym. Jej obrazy i rzeźby nie tyle opowiadają gotowe historie, ile stwarzają warunki do ich powstania. To świat, w którym zwykłe drzewo może stać się domem, kamień – śpiącym zwierzęciem, a cień między paprociami – śladem obecności czegoś, czego nie potrafimy nazwać.

Natura Imaginata jest więc przestrzenią spotkania natury i wyobraźni. Nie chodzi w niej o powrót do natury rozumiany dosłownie. Bardziej o próbę odzyskania sposobu patrzenia, w którym świat nie musi być natychmiast nazwany, uporządkowany i wykorzystany. W świecie podporządkowanym produktywności, terminom i nieustannej potrzebie działania artystka kieruje uwagę ku temu, co pozornie nieproduktywne: spokojowi, uważności, ciekawości i zachwytowi.

Dlatego wystawa nie proponuje jednej interpretacji. Przeciwnie – zaprasza do wejścia w przestrzeń, w której można na chwilę zawiesić potrzebę rozumienia. Obrazy, rzeźby i pozostałe elementy ekspozycji tworzą fragmenty większego świata, którego granice nie są wyznaczone. Widz może poruszać się pomiędzy nimi jak po lesie: zatrzymać się przy szczególe, dostrzec coś znajomego, ale też pozwolić sobie na spotkanie z tym, czego nie potrafi rozpoznać.

Kuratorka: Joanna Mierzejewska

Źródło: materiały prasowe Galerii EL