Cykl obrazów dotyczy dzieciństwa i dojrzewania Patryka Różyckiego (1992) na wsi, w ekonomicznym i społecznym wykluczeniu związanym z transformacją lat 90. oraz związanym z tym wstydem. Każda praca jest zapisem osobistego wspomnienia konkretnego momentu z życia artysty, a także jego rodziny i przyjaciół.
Jednym z głównych tematów prac Różyckiego są podziały klasowe i nierówności społeczno-ekonomiczne. Artysta celowo operuje formułą narracyjnego, uproszczonego malarstwa realistycznego.
Różycki, komentując swoje obrazy poświęcone rodzinie, mówił: „Chciałem, pokazując ich niełatwe życiorysy, wrócić do refleksji na temat złożoności relacji w naszym społeczeństwie. Długo wiele kwestii, takich jak gorsza sytuacja materialna, tabu związane z obecnością alkoholu w rodzinie, pochodzeniem, blokowało mnie w dorosłym życiu. Przeniesienie akcentu ze mnie, moich odczuć, na bliskich, ich historie, pomaga weryfikować zapamiętaną rzeczywistość, pomaga mi dojrzeć”.
Interwencja artystyczna Różyckiego towarzyszy wystawie Edwarda Dwurnika Duma i wstyd.
Kurator: Łukasz Ronduda
Źródło: materiały prasowe MSN
