Monika Karczmarczyk ponownie bada relacje między ciałem, architekturą i technologią, traktując architektoniczną przestrzeń jako laboratorium afektów i lęków.
Film Zmiennokształtne ukazuje spotkanie pięciu psów i pięciu performerek w ascetycznej scenerii. Podstawowe gesty podnoszenia i podtrzymywania stają się tu językiem komunikacji, w którym ciało opiekunek działa jak tymczasowa architektura. W momentach dostrojenia ruchów wyłaniają się efemeryczne, hybrydyczne figury człowieko‑zwierzęce. Ręcznie wykonane nosidła ratunkowe pełnią funkcję materialnych mediatorów, przekształcając troskę w siłę strukturalną. Film proponuje wrażliwość jako alternatywę wobec społecznych tendencji do usztywniania struktur w czasach kryzysu. Nosidła, zawieszone w przestrzeni galerii, utrwalają widmowy kształt psich ciał, stając się archiwum dotyku i ciężaru. Nieobecność zwierząt podkreśla pamięć o relacji zapisanej
w materii. Karczmarczyk przeobraża egzystencjalny lęk w poetykę relacyjności, w której ciało staje się konstrukcją, a architektura miękką strukturą.
Wystawa Zmiennokształtne odsłania choreografię współzależności jako formę oporu wobec logiki izolacji, wskazując na siłę tkwiącą w dostrojeniu i współdziałaniu.
Kuratorka: Justyna Łada
Źródło: materiały prasowe BWA Ostrowiec Świętokrzyski
