Twórczość Nataszy Mirak (Kamili Szadaj) (1976)i Daniela Krysty (1976) wyrasta z odmiennych tradycji malarskich, łączy je jednak zainteresowanie historycznymi źródłami obrazu oraz pytanie o znaczenie malarstwa we współczesnym świecie.
Mirak czerpie z dziedzictwa dawnych mistrzów, tradycji portretu i ikony, secesyjnej dekoracyjności oraz realizmu magicznego. Jej obrazy koncentrują się na kobiecych postaciach, budowanych poprzez kostium, rekwizyt i ornament. Bohaterki stylizowane na damy minionych epok pojawiają się jednak w otoczeniu współczesnych elementów miejskich i technologicznych. Zestawienie przeszłości z teraźniejszością pozwala artystce podejmować temat kobiecości, a zarazem badać status malarstwa w rzeczywistości zdominowanej przez technologię, nadmiar obrazów i nieustanne przetwarzanie istniejących przedstawień.
Krysta odwołuje się do hiperrealizmu, malarstwa materii i tradycji martwej natury. Redukując kompozycję do wybranych detali technologicznych, pozbawia przedmioty ich codziennej funkcji i umieszcza je w przestrzeni wyciszenia. Zwyczajne elementy świata skonstruowanego przez człowieka zyskują w jego pracach wymiar symboliczny, skłaniając do refleksji nad możliwością doświadczenia duchowego w rzeczywistości zdominowanej przez maszyny.
Praktyki obojga artystów różnią się sposobem oddziaływania. Malarstwo Krysty opiera się na ciszy, skupieniu i obecności przedmiotu, podczas gdy obrazy Mirak rozwijają się poprzez dekoracyjność, wielowarstwowość i świadomą teatralizację przedstawienia. Jedno odsłania tajemnicę rzeczy, drugie ujawnia złożoność wizerunku i mechanizmy patrzenia.
Zestawienie tych dwóch postaw pokazuje, że malarstwo pozostaje przestrzenią refleksji nad współczesnością, pamięcią i duchowością. Nie musi jednoznacznie objaśniać rzeczywistości, by odsłaniać jej nieoczywiste znaczenia. Jego siła tkwi w zdolności pozostawiania miejsca na tajemnicę, interpretację i indywidualne doświadczenie odbiorcy.
Kurator: Mirosław Jasiński
Tekst: na podstawie materiałów prasowych Galerii Miejskiej we Wrocławiu