Włośniczka kielecka (Capillares kielcensis) to przekrojowa wystawa twórczości Izabeli Żółcińskiej (1975), ukazująca rozwój jej praktyki artystycznej – od wczesnych doświadczeń w Kielcach po współczesne, interdyscyplinarne projekty realizowane na styku sztuki i nauki. Ekspozycja koncentruje się na badawczym charakterze jej działań, w których eksperyment staje się narzędziem refleksji nad relacją człowieka z otaczającym środowiskiem.
Centralnym elementem wystawy jest Płaczący projekt (The Weeping Project), inspirowany technologią pozyskiwania wody z mgły. Wykorzystując ludzkie włosy jako materiał o właściwościach kapilarnych i silnym znaczeniu symbolicznym, artystka podejmuje temat kryzysu wodnego oraz odpowiedzialności człowieka wobec zmian klimatycznych. Ważnym dopełnieniem ekspozycji jest performans Włośniczka kielecka, podczas którego Żółcińska tworzy Sieć płaczu, zapraszając publiczność do rozmowy o obiegu zasobów, ekologii i możliwościach ponownego wykorzystania materiałów.
Prezentowane na wystawie hafty, rysunki, instalacje i projekcje wideo pokazują wieloletnie zainteresowanie artystki zjawiskiem kapilarności oraz procesami przepływu i wymiany zachodzącymi między ciałem a środowiskiem. Wystawa podkreśla konsekwencję jej poszukiwań, ukazując sztukę jako przestrzeń spotkania badań naukowych, eksperymentu i refleksji nad współczesnymi wyzwaniami ekologicznymi.
Kuratorka: Olga Grabiwoda
Tekst: na podstawie materiałów prasowych BWA Kielce
