Wystawa Gizeli Mickiewicz (1984) to pierwsza indywidualna prezentacja twórczości artystki w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Autorska instalacja – zbudowana z prac rzeźbiarskich – stanowi zapis doświadczenia otaczającego nas parku, a także jest kontynuacją cyklu rozwijanego konsekwentnie przez Mickiewicz od dłuższego czasu.

Spacerując alejkami, ulicami czy polnymi drogami, dajemy się prowadzić minionym wspomnieniom. Jedna myśl wywołuje następną i tak, wodząc wzrokiem po krajobrazie, zbaczamy zarówno z drogi, jak i z tematu. Punktem wyjścia dla orońskiej wystawy jest więc namysł nad otaczającą nas przestrzenią tu-i-teraz. Artystka przygląda się relacjom między ciałem a otoczeniem, pamięcią a miejscem, kulturą a naturą. W tym celu sięga do spontanicznych, wędrowniczych praktyk francuskich sytuacjonistów z lat 60. XX wieku, aby doświadczać otaczających ją miejsc w duchu psychogeografii.

Istotny element procesu twórczego Mickiewicz stanowi podejście empiryczne, osadzone w czasie, ugruntowane w konkretnym miejscu. Artystka poszukuje w otaczającej ją przestrzeni charakterystycznych znaków, które mogą stać się portretem danego terytorium. Bezpośrednio z natury pobiera negatywowe matryce wybranego fragmentu, aby następnie stworzyć pełnoplastyczną, pozytywową formę – rzeźbę, zatrzymującą w pamięci charakter miejsca. Można powiedzieć, że bada ona to, co opisywali Georg Simmel, Georges Perec, Arnold Berleant czy Juhani Pallasmaa – fakt, iż ciało nie tylko widzi, ale przede wszystkim czuje elementy krajobrazu, bo samo w nim uczestniczy. Mickiewicz stara się jednak jeszcze bardziej przybliżyć moment odczucia danego widoku, odwołując się do czwartego wymiaru – czasu. Sięgając do miejsc ogólnodostępnych, nie tyle niezwykłych, co na co dzień niedostrzeganych, stawia szczególnego rodzaju pomniki przyrody.

Artystka dekonstruuje i rozpisuje widok na partie za pomocą języka rzeźby. Z mniejszych punktów tworzy reprezentację większego obszaru, jakim w tym przypadku jest park Centrum Rzeźby Polskiej. Jest to jednak zapis okolicy w danym momencie, bowiem po chwili – wraz ze zmianą pogody, pory dnia czy roku – wszystko ulega przekształceniu. Instalacja Mickiewicz sprawia, że coś nieskończenie złożonego oraz niechwytnego – jak żyjąca przyroda – może za pośrednictwem sztuki stać się doświadczalne w konkretnym miejscu i czasie.

Kuratorka: Aleksandra Pietrzak

Źródło: materiały prasowe Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku