Twórczość Edwarda Dwurnika (1943-2018), jednego z najwybitniejszych polskich artystów ostatnich dekad, kojarzona jest z panoramami miast, portretami mieszkańców Polski Ludowej, scenami historycznymi i barwnymi tulipanami. Jednak w centrum jego zainteresowań pozostawał przede wszystkim człowiek – jego twarz, emocje i indywidualna historia. Wystawa w Galerii Rzecznej w Rybniku zestawia jego prace z twórczością córki, Apolonii (Poli) Dwurnik (1979), ukazując wspólną fascynację portretem oraz odmienne sposoby artystycznego patrzenia na rzeczywistość.
Punktem wyjścia prezentacji są wczesne autoportrety Edwarda z 1966 roku, dokumentujące poszukiwania młodego studenta warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Kolejne prace ukazują rozwój jego języka wizualnego: od czułych portretów przyjaciół, przez ekspresyjne cykle Moi bohaterowie, Spojrzenia i Frustracje, po malarskie portrety, w których wizerunek modela uzupełniają informacje o jego życiu. Dwurnik potrafił łączyć wnikliwą obserwację z humorem i zainteresowaniem złożonością ludzkich emocji.
Twórczość Poli Dwurnik rozwija podobne tematy, lecz w indywidualnym, często przewrotnym tonie. Jej autoportrety, seria Dwunastu mężów Apolonii oraz malarskie Główki łączą odniesienia do historii sztuki z popkulturą, fantazją i zabawą własnym wizerunkiem. Na wystawie pojawiają się również wzajemne portrety ojca i córki, przypominające o ich szczególnej relacji artystycznej i rodzinnej.
Wspólna prezentacja ma także wymiar historyczny. Po raz pierwszy od wystawy w warszawskiej Pracowni Dziekanka w 1985 roku, gdy sześcioletnia Pola pokazywała swoje prace obok dzieł ojca, twórczość obojga artystów zostaje ponownie zestawiona. Po czterdziestu latach spotykają się jako niezależni twórcy, których łączy zainteresowanie ludzką twarzą, pamięcią i emocjami, a dzieli własny język artystyczny oraz odmienne spojrzenie na świat.
Tekst: na podstawie materiałów prasowych Galerii Rzeczna w Rybniku
