Łaciński przymiotnik textilis – tkany, dziany – dał początek terminowi tekstylia, określającemu struktury wykonane z włókien. Anni Albers (1899-1994), niemiecko-amerykańska artystka, nawiązywała do teorii Gottfrieda Sempera, postrzegając tkanie jako pierwotną formę budowania. W eseju Constructing Textiles z 1946 roku porównała powstawanie tkaniny do projektu architektonicznego, w którym wzór, materiał i struktura mają równorzędne znaczenie.
Urodzona w Berlinie Anni Albers studiowała w Bauhausie w Weimarze, gdzie trafiła do warsztatów tkackich. Początkowo nie była to jej wymarzona dziedzina, jednak eksperymenty z materiałami, kolorem i strukturą sprawiły, że tkanina stała się jej artystycznym powołaniem. W 1933 roku, po przejęciu władzy przez Hitlera, wraz z mężem Josefem Albersem wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Podjęła pracę w Black Mountain College w Karolinie Północnej, rozwijając tam nauczanie projektowania tkanin.
Albers tworzyła nie tylko materiały użytkowe, lecz także autonomiczne obiekty tekstylne. Jej prace łączą geometryczną abstrakcję z inspiracjami tradycyjnym rękodziełem i sztuką prekolumbijską, poznaną podczas podróży do Meksyku, Peru i Boliwii. Artystka badała możliwości tkaniny, podkreślając znaczenie koloru, faktury i dotyku. Swoją wiedzę przekazała w książkach On Designing (1959) i On Weaving (1965). Od 1963 roku rozwijała również twórczość graficzną.
Wystawa przypomina artystkę, która przyczyniła się do zmiany myślenia o tekstyliach i ich miejscu w sztuce. Jej twórczość wpisuje się w ponowne odkrywanie tkaniny jako pełnoprawnego medium artystycznego, wykraczającego poza tradycyjnie przypisywane mu rzemiosło i dekoracyjność.
Artystki: Beate Baberske, Emilia Bohdziewicz, Barbara Maroń, Dominika Krogulska- Czekalska, Esther Perbandt, Marta Pokojowczyk
Kuratorki: Iwona Demko, Renata Kopyto
Tekst: na podstawie materiałów prasowych Domu Norymberskiego
