Projekt Anny Baumgart (ur. 1966) składa się z esejów wizualnych realizowanych przez artystkę, częściowo przy wykorzystaniu filmowych materiałów archiwalnych tworzonych przez kobiety, wybitne dokumentalistki epoki PRL. W ten sposób Baumgart nadaje nowe życie treściom intelektualnym i wizualnym ukrytym w domowych archiwach. Wystawa przybiera kształt organicznej formy przestrzennej – instalacji zrealizowanej we współpracy ze scenografka Martą Szypulską. Ideą przewodnią jest hydrofeminizm oraz ekologia wydobyta z filmów sprzed 50–60 lat.

Pierwszy, już zrealizowany esej – Wanda – to historia dziewcząt, które w 1948 roku utonęły, wypłynąwszy łódkami na jezioro Gardno. Drugi powstał w oparciu o materiały found footage, m.in. z notatników filmowych Simony Kossak, prof. nauk leśnych (których dotąd nie pokazywano publicznie) i filmów edukacyjnych z archiwów Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi, do którego oryginalną kompozycję muzyczną zrealizował Sebastian Dembski. Włączone w wystawę wczesna praca wideo artystki Zima (1997) współcześnie i w kontekście pozostałych prac nabiera całkowicie nowych znaczeń. Pracom Baumgart towarzyszyć będzie także film Aleksandry Jaskólskiej O wodzie, roślinie i szparkach z 1956 roku.
Artystka powołuje niejako ruchome archiwum inkluzji międzygatunkowej zbudowane metodą recyklingu, które składa się na posthumanistyczną opowieść o nas. Baumgart stawia odwieczne pytanie: kim „my” jesteśmy? „Wielorakość ludzkich i nieludzkich form przywołuje pytania, które dotyczą pewnej zbiorowości, pewnego my, ale czy ta zbiorowość określa się wyłącznie przez to, co ludzkie?” – pisze dr hab. Anna Barcz – ekoekspertka w projekcie.

Artystka próbuje budować perspektywę pozbawioną szowinizmu gatunkowego podążającą za myślowymi intuicjami reżyserek dokumentalnych i badaczek ekosystemów XX wieku. Za G. Spivak stawia pytanie „Can the Subaltern Speak?” (Czy podporządkowani, inni [subaltern] mogą przemówić?). Przez „Innego” rozumie agroprzestrzeń i wyobraża sobie, w jaki sposób tworzyć odmienne systemy, które mówią innymi językami i dają podstawy logice przyszłego współistnienia. Rozważa, w jaki sposób podnieść świadomość konsekwencji ludzkich działań wobec pozaludzkiego.

Tytuł wystawy zaczerpnięty jest z wiersza amerykańskiej poetki i pisarki Adrienne Rich „Aunt Jennifer’s Tigers” z 1951 roku.

Kuratorka: Katarzyna Krysiak

Źródło: materiały prasowe Galerii Foksal