Artysta urodził się w 1931 roku w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 1956 roku. Związany był z nurtem malarstwa materii; poza malarstwem zajmował się również rysunkiem, grafiką oraz malarstwem monumentalnym.
Jest zaliczany do najważniejszych postaci krakowskiego środowiska artystycznego drugiej połowy XX wieku, które kształtowały lokalną scenę i zapisały się w historii polskiej sztuki.
Twórczość Janusza Tarabuły była wyrazem artystycznej autonomii oraz głębokiej refleksji nad współczesnymi ograniczeniami i zagrożeniami dla wolności człowieka – zarówno w wymiarze politycznym, jak i egzystencjalnym. Konsekwentnie realizował program sztuki nowoczesnej, aktywnie reagującej na rzeczywistość, a zarazem zakorzenionej w uniwersalnych wartościach.
Był współzałożycielem Grupy Nowohuckiej (1956-61), a od 1961 członkiem Grupy Krakowskiej.
Jego prace znajdują się w kolekcjach wielu muzeów i instytucji w Polsce, a także w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą, m.in. we Francji, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Holandii i Austrii.
Janusz Tarabuła wykładał na UMCS w Lublinie oraz prowadził Pracownię Malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie.
W czasie stanu wojennego angażował się w działalność Ruchu Kultury Niezależnej. Artysta odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi (2002), Odznaką Honoris Gratia (2015) oraz Medalem Dziękujemy za Wolność (2016).
W 2025 r. Muzeum Narodowe w Krakowie zaprezentowało jego dorobek na dużej wystawie monograficznej Pamięć.