Artysta urodził się w 1935 roku w Tokio. W 1958 roku ukończył studia w Akademii Sztuk Pięknych Musashino w Tokio. W 1959 roku przyjechał do Polski i podjął studia w Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1966 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Artura Nacht-Samborskiego. Od 1967 roku współpracuje z Galerią Foksal w Warszawie. Laureat Nagrody Krytyki im. Cypriana Kamila Norwida (1975) oraz Nagrody im. Jana Cybisa (2015). Mieszka i pracuje w Warszawie.
Forma charakterystyczna dla twórczości Kōji Kamoji przypomina swoją lapidarnością i skrótowością haiku, w których poeci utrwalali nastrój przemijania. Charakterystycznym i często używanym przez niego słowem jest „skupienie”. Jego zdaniem stanowi ono klucz do rozumienia kultury – zjawiska będącego głównym obiektem artystycznych rozmyślań i analiz. Twórczość Kamōjiego przeważnie ma charakter sztuki in situ, w której nie bez znaczenia jest kontekst, w jakim jest prezentowana.
Podsumowaniem dorobku artysty, którego twórczość wpisuje się w szeroki kontekst polskiej i modernistycznej sztuki, łącząc wartości uniwersalne z estetyką oraz filozofią Wschodu, była wystawa „Cisza i wola życia”, zaprezentowana w warszawskiej galerii Zachęta w 2018 roku. Obejmowała wybór prac powstałych od lat 60. Najstarsze obiekty, tzw. obrazy pruszkowskie z lat 60., ukazywały początki drogi twórczej Kōjiego Kamojiego. Właściwy im minimalizm oraz użycie prostych, łatwo dostępnych materiałów stanowią cechy charakterystyczne całej jego twórczości.
Źródło: gov.pl