Wystawa jest przestrzenią dialogu pomiędzy Barbarą Kasperczyk (1976) i Michaelem Grossmannem (1965), opartą na graficznych działaniach inspirowanych wspólnymi źródłami wizualnymi. Istotnym punktem odniesienia dla obojga artystów jest koncepcja Atlasu obrazów Mnemosyne niemieckiego historyka sztuki Aby Warburga, rozumianego jako zbiór wizualnych powiązań, pamięci i kulturowych odniesień.
Artyści sięgają do bogatego zasobu obrazów – od reprodukcji klasycznych dzieł sztuki, przez fotografie historycznych wydarzeń, po współczesne przekazy medialne i dokumentację protestów społecznych. Poszukują w nich powracających gestów, emocji i symboli, które Warburg określał mianem „formuł patosu”. Zestawiając historyczne przedstawienia z aktualnymi obrazami sprzeciwu, oporu i buntu, ujawniają ciągłość oraz przemiany wizualnych sposobów opisywania rzeczywistości.
Ważnym aspektem prezentowanych prac jest ich palimpsestowy charakter. Nakładanie na siebie kolejnych warstw obrazów, ich przenikanie i częściowe przesłanianie staje się sposobem badania pamięci, zapominania oraz kulturowych mechanizmów reprezentacji. Techniki graficzne pozwalają artystom budować wielowarstwowe kompozycje, w których znane wizerunki zyskują nowe znaczenia.
Tytułowe mapowanie oznacza tu twórcze łączenie obrazów pochodzących z różnych porządków kultury wizualnej. Kasperczyk i Grossmann tworzą w ten sposób swoiste mapy pamięci i wyobraźni, podważając utrwalone schematy odczytywania obrazów. Ich praktyka staje się nieustannym ponownym czytaniem świata, w którym przeszłość spotyka się z teraźniejszością, a obrazy ujawniają swoją rolę w kształtowaniu zbiorowej pamięci i społecznej świadomości.
Kuratorka: Marta Anna Raczek- Karcz
Tekst na podstawie materiałów prasowych Domu Norymberskiego