Słowa Andrzeja Wajdy (1926-2016), jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych i teatralnych, stają się punktem wyjścia wystawy prezentowanej w Cricotece z okazji stulecia jego urodzin. Tytułowe wyznanie, które Wajda wielokrotnie przywoływał w tekstach i wystąpieniach – pokazuje jak ważna była dla niego relacja z Tadeuszem Kantorem (1915-1990). Relacja pełna fascynacji, artystycznego podziwu i głębokiego zrozumienia dla radykalnego języka twórcy Cricot 2.
Ekspozycja koncentruje się przede wszystkim na niepokazywanych dotąd dokumentach związanych z realizacją filmowej wersji spektaklu Kantora Umarła klasa, zrealizowanej przez Andrzeja Wajdę w 1976 roku. Szkice, fotografie, korespondencja i dokumenty pozwalają zobaczyć proces twórczy z perspektywy zachowanych dokumentów.
Wystawie towarzyszą także fragmenty filmu zrealizowanego 50 lat temu wspólnie przez Kantora i Wajdę. Przywołują one intensywność ich artystycznego dialogu i pozwalają doświadczyć niezwykłej energii Umarłej klasy przeniesionej na ekran.
Drugą część prezentacji tworzą nagrania oraz wypowiedzi Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz-Wajdy (1930) związane z ich wizytami w Cricotece i wieloletnią bliskością z twórczością Kantora. Ich wspomnienia budują osobistą opowieść o przyjaźni, inspiracji i znaczeniu, jakie Tadeusz Kantor miał dla kolejnych pokoleń artystów.
Kuratorki: Natalia Zarzecka, Krystyna Zachwatowicz-Wajda
Źródło: materiały prasowe Cricoteka
