Człowiek od początku próbował rozpoznać porządek świata. Obserwował słońce, księżyc, zmiany pór roku, wzrastanie i obumieranie roślin. Gdy świat odradzał się według tego samego rytmu, w kolejnych powrotach można było zauważyć ślady tego, co wydarzyło się po raz pierwszy. Mit kosmogoniczny stanowił próbę uporządkowania tego początku. To ludowa opowieść o stwarzaniu świata, wyłaniającego się z ziarenka piasku przyniesionego z dna morza.
Tytułowy księżyc symbolizuje ideę wiecznego powrotu, nieśmiertelnego trwania. Jego rytm pozwala rozpoznać czas, ale zarazem wskazuje możliwość odnowy – to, co znika, może powrócić, a to, co umiera, może ponownie zaistnieć.
Wierzenia ludowe pomagają osadzić ten mechanizm w rzeczywistości, gdy zmiana pogody, zachowanie zwierząt, fazy księżyca, rytm prac polowych czy przemiana pór roku mogą zapowiadać to, co nadejdzie. Człowiek odczytuje świat, a świat odpowiada mu poprzez swoje powtarzające się znaki. Zwyczaje ludowe przechowują pamięć o takim świecie.
Magdalena Maros (1995) w swoich pracach sięga po historię początku, łącząc opowieść o kosmogonii z lokalnym surowcem. Wykorzystuje glinę świętokrzyską do realizacji obiektów ceramicznych. Jej prace przywołują pamięć o sposobie doświadczania i odczuwania świata, w którym obserwacja i wierzenie splatały się ze sobą.
Kuratorka: Olga Grabiwoda
Źródło: materiały prasowe BWA Kielce
