Wystawa przywołuje najważniejsze osiągnięcia polskiego i europejskiego teatru drugiej połowy XX wieku, ukazując dorobek wybitnego malarza, scenografa, wizjonera i pedagoga Andrzeja Kreutza Majewskiego (1934-2011). Jego sceniczne realizacje przyczyniły się do międzynarodowego uznania polskiej opery, szczególnie w latach siedemdziesiątych. Jako naczelny scenograf Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie Majewski współtworzył relacje polskiej sceny z międzynarodowym środowiskiem kompozytorów, reżyserów i śpiewaków. Wypracował autorską formę, łączącą inspiracje współczesną awangardą z malarstwem neoromantyzmu i symbolizmu oraz monumentalizmem baroku.
Istotnym źródłem jego twórczości były osobiste doświadczenia, wspomnienia, sny i obserwacje zapisywane w dziennikach. Zbudował w ten sposób indywidualny język symboli i metafor, naznaczony tematami śmierci, straty, lęku i samotności. Jego scenografie stawały się nie tylko oprawą spektaklu, lecz autonomicznymi dziełami sztuki – intensywnymi wizjami balansującymi między pięknem a niepokojem.
Narrację wystawy otwierają projekty kurtyny do „Święta wiosny” Igora Strawińskiego, związane z początkiem pracy Majewskiego w Teatrze Wielkim i jego współpracą z Henrykiem Tomaszewskim. Szczególne miejsce zajmują także kostiumy i projekty scenograficzne do „Elektry” Richarda Straussa, realizowanej przez artystę w Kolonii, Warszawie, Hamburgu i Paryżu.
Ekspozycja prezentuje 27 tytułów spektakli i 160 prac, wybranych z kolekcji blisko 450 dzieł przekazanych przez artystę Centrum Scenografii Polskiej. Wystawę dopełniają realizacje studentów Katedry Scenografii ASP w Krakowie, podejmujących dialog z twórczością Majewskiego i pytających o przyszłość scenografii XXI wieku.
Kuratorka: Agnieszka Kołodziej-Adamczuk
Tekst: na podstawie materiałów prasowych Muzeum Śląskiego
