Anna Kutera (1952) w najnowszych pracach zwraca się ku wartościom uniwersalnym, przyglądając się człowiekowi jako jednostce i zbiorowości. Wystawa Tytanomachia ujawnia jej rozczarowanie słabościami ludzi, sztuki i świata, wobec których artystka nie chce pozostać obojętna. Jej wcześniejsze prace zyskują nowe znaczenia w kontekście współczesnych przemian.
Prawda, dobro, wolność, sława, życie i śmierć stają się w twórczości Kutery przedmiotem nieustannego namysłu. Artystka poprzez obraz, fotografię, performance i instalację stawia odbiorcy niewygodne pytania dotyczące ludzkiej egzystencji. Szczególne znaczenie ma dla niej dialog i komunikacja – obecne w jej twórczości od lat 70.
Tytułowa Tytanomachia staje się figurą współczesnych konfliktów: walki człowieka z naturą, ścierania się systemów wartości, walki o wpływy oraz jednostkowej próby zachowania własnej tożsamości wobec presji otoczenia. Kutera pokazuje, jak łatwo zabawa i rywalizacja mogą przerodzić się w przemoc, a konflikt – w walkę, której stawką staje się ludzkie życie.
Narracja wystawy opiera się na konfrontowaniu widza z sytuacjami, które mają go niekiedy zirytować, wzruszyć lub zaniepokoić, a przede wszystkim skłonić do samodzielnego myślenia. Metoda artystki przypomina sokratejskie zadawanie pytań: artystka nie udziela gotowych odpowiedzi, lecz kieruje je do odbiorcy.
Odwołując się do mitologicznej Tytanomachii – pierwszej wielkiej walki o władzę i wolność – Kutera pokazuje trwałość mechanizmów dominacji. Człowiek przejął od bogów nie tylko pragnienie władzy, lecz także spryt, podstęp i umiejętność wykorzystywania słabości przeciwnika. W tej nieustającej walce pozostaje jednak siła, której człowiek nie potrafi pokonać – czas.
Kuratorka: Ilona Sapka
Źródło: na podstawie materiałów prasowych BWA Wałbrzych
