Nawierzchnia to płaszczyzna spotkania. Po niej się poruszamy i na niej przystajemy, żeby nawiązać relację z miejscem lub osobą. Czasem jest to bruk, kiedy indziej podmokła gleba lub zamarznięty kanał. Nawierzchnia wpływa na nasze zachowanie i na to, czy grunt może stać się wspólny. Jak wobec tego projektować przestrzenie publiczne? Jak myśleć o nich dziś, kiedy kontekstem są przyrodnicze i wspólnotowe niedobory? Czym jest, a czym może stać się współczesny miejski park?
W rysunkach architektonicznych nawierzchnia jest abstrakcyjną płaszczyzną. Kiedy plany przechodzą do realizacji, nawierzchnia multiplikuje się, nabiera odczuwalnej masy, pokrywa się fakturami i tworzy miejsca. Architektura pęcznieje, zyskuje piętra. Roślinność rozgałęzia się i wspina, nie zawsze zgodnie z planem. Powstają kolejne nawierzchnie: dla stóp ludzkich, owadzich, zwierzęcych. Ulice, place i parki, sadzawki. W tych przestrzeniach dzieje się codzienne życie.
W białym wnętrzu nowoporckiej łaźni spróbujmy pomyśleć o miejsko-przyrodniczych potencjałach. Może nawet je przetestujmy? Wystawa Poza nawierzchnią stanie się miejscem, w którym wydarzają się małe-wielkie sprawy. Za pomocą gestów artystycznych i sensorycznych przywoła wrażenia krajobrazowe. Nakreśli obraz tego, co składa się na życie wspólnoty. Pobudzi do refleksji nad możliwościami projektowania przyrody w warunkach miejskich. Sięgnie też dalej, proponując miejsca spotkań i zabawy wokół budynku dawnej łaźni.
Osoby uczestniczące: Michalina Bigaj, Aleksandra Cacha, Centrala (Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis), Piotr Jurek, Mateusz Salwa, SLA (Stig L. Andersson, Kristoffer Holm Pedersen, Cecilie Overgaard Rasmussen), Marta Urbańska
Kuratorki: Natalia Budnik, Aneta Lehmann
Źródło: materiały prasowe GCSW
