Punktem odniesienia dla prezentowanej na wystawie Karmazynowy wędrowiec części twórczości malarza na co dzień związanego z wrocławską Akademią Sztuk Pięknych jest szeroko rozumiana barokowa wrażliwość. Najpełniej wyraża się ona u Normana Smużniaka (1969) w mnogości dialogujących ze sobą motywów, znaków i aluzji, ornamentacyjnym traktowaniu formy, bogactwie barwy i światła, kompozycyjnej otwartości, przestrzenności budowanej kolorem oraz nieokiełznanej ekspresji. Kurator wystawy, Mirosław Jasiński, pisze o jego sztuce w ten sposób: U Smużniaka szczególnie ważne jest – charakterystyczne dla arsenału środków barokowych – poszukiwanie przestrzeni w obrazie, osiągane poprzez przenikające się i wzajemnie oddziałujące barwy, podporządkowane nadrzędnemu efektowi przestrzennemu. W podejściu do praktyki malarskiej Smużniak zdaje się zmierzać ku przekroczeniu czysto wizualnego oglądu obrazu. Akcent przesuwa się z samego „widzenia” na dynamiczną, niemal sensualną – dotykową – energię aktu twórczego, łączącą to, co powstaje z jego twórcą.
W swoich dziełach malarz wykorzystuje cały zróżnicowany arsenał bezpośrednich inspiracji. Wśród nich czołowe miejsce zajmują wnętrza śląskich barokowych bazylik i kościołów, które dla Smużniaka stają się nie tylko odniesieniem stylistycznym czy wrażeniowym impulsem, ale także budują metafizyczno-duchowe zaplecze jego sztuki.
Obfitość zawartych w obrazach Smużniaka odniesień buduje również palimpsestowość jego dzieł, na którą duży wpływ ma również sam proces twórczy, nierzadko dopuszczający nieustanne przepoczwarzanie się obrazów na przestrzeni miesięcy, a nawet lat. W ten sposób, ściśle wpisane w kompozycje pracy, zapisane gotykiem sentencje ze starego niemieckiego modlitewnika, nierzadko przesłonięte zostają śladami twórczego działania, rozmywając się w malarskiej materii.
Kurator: Mirosław Jasiński
Źródło: materiały prasowe Galerii Miejskiej we Wrocławiu
