Wystawa Ksawerego Sajdaka koncentruje się wokół tematu dzieciństwa jako kluczowego punktu odniesienia – czasu jednocześnie niewinnego i naznaczonego pierwszymi, często trudnymi do nazwania emocjami. Artysta przywołuje słodko-gorzki smak wspomnień, ukazując, w jaki sposób wczesne doświadczenia ulegają mitologizacji i przekształcają się w osobiste narracje. To właśnie ten proces stanowi fundament jego twórczości.

Centralnym elementem prezentacji jest projekt dyplomowy Hyperborea – autorskie, odrębne uniwersum, które Sajdak buduje poprzez połączenie malarstwa i druku wklęsłego. Charakterystyczne jest tu równoległe funkcjonowanie obrazów oraz matryc graficznych, traktowanych jako autonomiczne obiekty. Każdemu obrazowi towarzyszy matryca – swego rodzaju komentarz lub rozwinięcie przedstawionej sceny. Projekt obejmuje również niezależne matryce z wizerunkami postaci-potworów, które zamieszkują ten wykreowany świat.

Artysta upraszcza formy figuratywne, operując syntetycznym językiem wizualnym. Za pomocą prostych, często symbolicznych gestów buduje wielowarstwową opowieść o psychice – tej dziecięcej, ale też współczesnej, naznaczonej niepokojem. Pod powierzchnią pozornie lekkich i estetycznie przystępnych przedstawień kryje się podskórne napięcie. Motywy talizmanów czy powtarzających się znaków sugerują potrzebę kontroli, ochrony lub oswojenia tego, co nieznane. Istotnym kontekstem dla tej twórczości jest również świat gier – obecny zarówno w estetyce, jak i w sposobie budowania narracji. Element grywalizacji, a także motyw maski, wskazują na możliwość przyjmowania różnych ról i tożsamości w obrębie wykreowanego uniwersum. Postacie przypominające potwory, choć na pierwszy rzut oka niewinne czy wręcz dziecięce, skrywają złożone emocje – lęk, niepewność, napięcie.

W pracach Sajdaka można dostrzec subtelne nawiązania do estetyki surrealizmu, zwłaszcza do twórczości René Magritte’a, a także do motywów dziecięcej zabawy, które zostają przefiltrowane przez doświadczenie dorosłości. Całość tworzy spójną, choć niejednoznaczną opowieść – zaproszenie do wejścia w świat, gdzie granice między tym, co znane i obce, realne i wyobrażone, pozostają nieustannie płynne.

Kurator: Adrian Chorębała

Źródło: materiały prasowe galerii Rondo Sztuki