Pracujący w Szwecji artystyczny duet Cooper & Gorfer tworzą Amerykanka Sarah Cooper i Austriaczka Nina Gorfer. Ich twórczość to wielowarstwowa opowieść o tożsamości, pamięci i ludzkim doświadczeniu.
Punktem wyjścia Utopii są historie jedenastu młodych kobiet. Bohaterki pochodzą z Nigerii, Kenii, Somalii, Erytrei, Syrii, Libanu, Afganistanu, Iraku (Kurdystanu) i Iranu. Część z nich przybyła do Szwecji podczas fali migracyjnej w latach 2015–2016, inne urodziły się tam w rodzinach migrantów.
Sarah Cooper: Prace wyrastają ze spotkań z młodymi kobietami, których życie kształtują migracja, przesiedlenia i złożone historie osobiste. Zamiast ilustrować ich losy bezpośrednio, działamy w wielowarstwowym procesie – łączymy fotografię, tkaninę i elementy malarskie, aby oddać złożoność ludzkiego doświadczenia. Podobnie jak w wielu naszych projektach, każda praca staje się przestrzenią spotkania indywidualnego doświadczenia z szerszą narracją. To nałożenie się tego, co osobiste, na to, co zbiorowe. Choć portrety są głęboko intymne dla bohaterek, otwierają przed odbiorcą przestrzeń do porozumienia i utożsamienia się.
Dla Cooper & Gorfer osobiste wspomnienia i historie bohaterek wystawy stają się ważną częścią twórczości, choć powstałe fotografie i realizacje wideo nie mają charakteru dokumentalnego. Młode kobiety przedstawione są w monumentalnych kompozycjach, przywodzących na myśl ikonografię historyczną i mitologiczną. Towarzyszą im przedmioty o osobistym znaczeniu jak pierścionek, naszyjnik, książka czy szal babci.
Kluczowym wątkiem wystawy jest refleksja nad niewidzialnymi strukturami, które kształtują nasze postrzeganie świata i samych siebie. Historia rodzinna, kultura czy kontekst społeczno-polityczny przyjmują w pracach formę niespokojnych, wielowarstwowych architektur o ambiwalentnym charakterze. Z jednej strony oferują schronienie i poczucie bezpieczeństwa, z drugiej mogą ograniczać i zawężać sposób widzenia rzeczywistości.
Tytułowa utopia zostaje tu przemyślana na nowo i nie oznacza już wizji idealnego społeczeństwa. Wywodząc się z greckiego ou-topos, czyli „nie-miejsca”, nie odnosi się do krainy, która nie istnieje, lecz do sposobu myślenia, w którym rzeczywistość nie jest dana raz na zawsze. Utopia jest przestrzenią wewnętrzną i obszarem wyobraźni, gdzie utrwalone schematy mogą zostać zakwestionowane. Nie odległym celem, lecz codzienną praktyką patrzenia, która pozwala wychodzić poza to, co uznajemy za oczywiste.
Nina Gorfer: Dla mnie utopia nie jest idealnym miejscem, lecz niezbędnym aktem wyobraźni. Prace odzwierciedlają napięcie, do którego wciąż powracam: między rzeczywistością a wewnętrzną wizją, gdzie utopia nie jest ucieczką, lecz cichym trwaniem przy innej trajektorii – przypomnieniem, że nie tylko potrafimy wyobrażać sobie świat, ale także go kształtować.
Wystawa prezentowana w oddziale Zielona Brama Muzeum Narodowego w Gdańsku przy Długim Targu 24
Kuratorzy: Gabriela Brdej, Waldemar Elwart
Źródło: materiały prasowe Muzeum Narodowego w Gdańsku
