Punktem wyjścia wystawy Katarzyny Depty-Garapich (1973) jest poszukiwanie alternatywnych narzędzi i strategii bycia w świecie naznaczonym kryzysem. Istoty pozaludzkie, zwierzęta, rośliny, tkanka Ziemi, stanowią jedno, całość, w której kobieta zamienia się w drzewo, ręce w gałęzie, gałęzie mają niedźwiedzie pazury, z rąk wyrasta futro. Jedność z naturą jest narzędziem emancypacji i kontestacji narzuconych nam podziałów, a zdziczenie podważa antropocentryczne spojrzenie na rzeczywistość i proponuje bardziej wielogatunkową narrację.
Kurator: Daniel Arbaczewski
Źródło: materiały prasowe MOCAK
