Wystawa jest podsumowaniem ostatnich dwóch lat pracy twórczej Nadii Markiewicz, szczególnie w zakresie performansu. Zainteresowanie tym medium wyniknęło u artystki w naturalny sposób z jej badań poświęconych punktom styku między niepełnosprawnością i rozrywką. Dlatego centralnym elementem wystawy jest odniesienie do cyrkowego pokazu iluzjonistycznego. Dla artystki jest on metaforą własnego doświadczenia – osoby z brakiem lewego przedramienia, która przez wiele lat nosiła protezę, tworząc w ten sposób iluzję swojej sprawności dla innych osób.
Artystka prezentuje szereg – niemal estradowych – rekwizytów i kostiumów towarzyszących jej performansom. Wciela się w nich na przykład w gołębice z pokazu iluzjonistycznego, którym podcina się skrzydła, by po wyjęciu z kapelusza nie odfrunęły daleko. Bywa także różą – w występujących w naturze mutacjach znajduje analogię dla własnego niesamowitego ciała. Czy też talią kart, których choreografia – zakrywanie i odkrywanie – odnosi się do jej własnego doświadczenia związanego z ukrywaniem niepełnosprawności (praca prezentowana niedawno na wystawie Ruch, który wraca do ciała w Bunkrze Sztuki w Krakowie).
Artystkę interesuje kreowanie nowego obrazu niepełnosprawności, który odnosi się do takich pojęć jak tajemniczość i niezwykłość, czyli tytułowego misterioso. Paradoksalnie to ta kategoria była obecna w cyrkowych pokazach dziwolągów w XIX wieku, zanim ich zakazano, a niepełnosprawność została przeniesiona do sfery medycznej z dominującym podejściem pełnym litości i zewnętrzną kontrolą nad niezwykłymi ciałami. Obecnie dla artystki ważne jest to, że ma ona szansę sama tworzyć reprezentację swojego doświadczenia. To dla niej wyzwalający i radykalny akt.
Kurator: Łukasz Ronduda
Źródło: materiały prasowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej
