Ewa Partum (1945 r.) – polska artystka konceptualna i feministyczna, jedna z najważniejszych postaci rodzimej sztuki XX wieku. Od końca lat 60. rozwijała język artystyczny głęboko polityczny i emancypacyjny, kwestionując patriarchalne struktury sztuki i społeczeństwa. Jej prace, performanse i działania w przestrzeni publicznej badały relacje między tekstem, obrazem i ciałem, podkreślając kobiecą perspektywę. Wczesnym przykładem jej działań była instalacja Legalność przestrzeni (1971) w Łodzi – krytyczna interwencja w przestrzeni publicznej, pokazująca mechanizmy władzy poprzez znaki i nakazy. W latach 1971–1977 prowadziła w Łodzi galerię Adres, przestrzeń wymiany myśli i mail artu, łącząc artystów konceptualnych i Fluxus. W cyklu Samoidentyfikacja (1980) Partum używała nagiego ciała w przestrzeni publicznej, stawiając pytania o wolność, tożsamość i obecność kobiet. Jej performanse traktowały ciało jako narzędzie myśli, konfrontując widza z uprzedzeniami i społecznymi normami. W późniejszych latach, między innymi w projekcie Ost-West-Schatten (1984) w Berlinie Zachodnim, ciało i cień stały się poetyckim gestem krytyki politycznej i granic. Ewa Partum jest uznawana za prekursorkę sztuki feministycznej, body artu i konceptualnej w Polsce i Europie. Jej prace były prezentowane na międzynarodowych wystawach, a instalacje i dokumentacje performansów znajdują się w kolekcjach takich instytucji jak MoMA i Tate Modern. Sztuka Partum to narzędzie emancypacji, krytyki społecznej i politycznej oraz przestrzeń dialogu na temat władzy, tożsamości i wolności. Jej odwaga stała się manifestacją tego, jak sztuka może być formą działania politycznego, która nie tylko komentuje świat, lecz także go sprawczo przeobraża.
Źródło: materiały prasowe MOCAK
fot. artumfoundation.org
