Wystawa Dno lasu stanowi okazję, żeby zobaczyć w szerszej odsłonie prace Bartosza Nalepy wykonane w różnych konwencjach i technikach artystycznych. Obok malarstwa, dzięki wsparciu organizacyjnemu Galerii Sztuki Współczesnej w Przemyślu, obejrzeć można także reprezentację wielkoformatowych monotypii z olbrzymiego cyklu Flora, realizowanego od czasów pandemii do dnia dzisiejszego (ok.200 grafik), a także wybrane obiekty z cyklów Okamgnienie i Prywatny Gabinet Osobliwości.
Tytuł wystawy odnosi się wprost do inspiracji, których artysta poszukuje podczas swoich wędrówek po leśnych odstępach, brodząc korytami strumieni i górskich potoków, aż do odkrycia ich źródeł, ale również źródeł własnej morfologii malarskiej opartej na intuicyjnym geście i eksperymencie. W trakcie tych wypraw artysta szkicuje kadry natury, dokumentuje i zbiera różne artefakty, które wykorzystuje w modelach swoich rzeźb. Kolekcjonuje także okazy z dziedziny preparatyki do budowania własnych dioram – niezależnych bytów, ambalaży zatopionych w akwariach lub scen vanitas aranżowanych w gablotach z soczewkami zniekształcającymi obraz.
Dno lasu to także metaforyczna granica życia i śmierci. Lasy w pobliżu letniej pracowni artysty, stanowiły w czasie Drugiej Wojny Światowej, miejsce desperackiego schronienia dla żydów uciekających z likwidowanych gett, transportów do obozów zagłady czy obozów przymusowej pracy w regionie. To również miejsca kaźni dokonywanych przez niemieckiego okupanta. Mordowano tam zarówno tych, których znaleziono w ukryciu, jak i osoby przewożone na miejsce zbrodni z innych miejscowości czy obozów. Egzekucje te prowadziły do powstania masowych, często nieoznaczonych grobów w leśnym poszyciu. To tym bezimiennym ofiarom dedykuje Bartosz Nalepa instalację rzeźbiarską Dno lasu, specjalnie stworzoną i zaaranżowaną w przestrzeni sali wystawowej na planie bimy – centralnego miejsca dawnej Synagogi Nowej, obecnie siedziby BWA.
Za tło dźwiękowe na wystawie odpowiedzialny jest Artur Zedanja – kompozytor i producent muzyczny, z którym Bartosz Nalepa współpracuje od kilku lat, realizując również performance audio – wizualne tzw. Świecenie. W trakcie trwania wystawy zaplanowany jest pokaz analogowych wizualizacji, które artysta tworzy w dialogu z muzyką improwizowaną, posługując się różnymi transmiterami obrazu: mikroskopem elektronicznym, plazmami dotykowymi i dźwiękowymi, a także diaskopami, rzutnikami pisma i kamerą VHS.
Kuratorka: Weronika Gosztyła – Frańczak
Źródło: materiały prasowe BWA Rzeszów
