Projekt Krakowski w zbliżeniu wyrósł z zaintrygowania osobowością artysty Wojciecha Krakowskiego (1927 r.) – scenografa, grafika, malarza, twórcy animacji, teoretyka sztuki – którego nazwisko raz po raz wyłaniało się z rozmów na temat wybitnych przedstawień w teatrze polskim drugiej połowy XX wieku czy historii kierunku scenograficznego na krakowskiej ASP.
Ten niepełny, budowany z wielu informacji, różnorodnych elementów, mocno zatarty już w dzisiejszej niepamięci portret domagał się uchwycenia, ocalenia, jakiegoś uzupełnienia. Próby te podejmują dzisiaj studenci scenografii, którzy nie mają, bo mieć nie mogą, żadnych osobistych wspomnień o Wojciechu Krakowskim. Postać z przeszłości odgadywana jest na podstawie tego, co pozostało z jej twórczości – projektów, zdjęć, dokumentów, pozostałych fragmentów nagrań spektakli, filmów animowanych czy tekstów. Powstaje w rozmowach, dyskusjach, wysiłkach samodzielnych odpowiedzi na prowokowane tą spuścizną pytania.
Biografia i różnorodne prace Krakowskiego prowokują dzisiaj do refleksji nad historią i jej wpływem na osobowość artysty, nad trwałością pamięci, procesem zapominania i „odpominania” jego dzieła, które w sposób szczególny naznaczone zostało (przemilczaną) wojenną traumą. Podejmowane przez studentów scenografii dialogi z Krakowskim kryją także próby dokończenia niezrealizowanych przez niego projektów, w tym autorskich scenariuszy filmowych, etiud i animacji.
Uczestnicy wystawy: Katarzyna Płaskowicz, Wiktoria Gajowiak, Maja Sobolewska, Juliusz Żółty, Aleksandra Idowiak, Emilia Sarga
Wystawa prezentowana w Galerii-Pracowni Tadeusza Kantora, ul. Sienna 7/5. Kraków
Kuratorka: Jadwiga Rożek-Sieraczyńska
Źródło: materiały prasowe Cricoteka
